Bericht

"Zeggen wat je doet en doen wat je zegt"

Publicatiedatum: 15-12-2016

“Nu ik wijkconsulent ben, ga ik echt naar de bewoners toe, sta ik veel dichter bij hen en ben ik veel meer betrokken bij hun wensen en behoeften. Het werk is intensiever, maar ook veel leuker.” Annette Weenink werkt al zeventien jaar bij De Veste. Het grootste deel daarvan was ze woonconsulent. Vorig jaar is ze in de nieuwe rol van wijkconsulent gestapt.

Ze vervolgt: “De bewoners van de Campus zijn over het algemeen rustige mensen met wie je goed kunt praten. Het persoonlijke contact met hen vind ik het leukste van mijn rol. Ik krijg daar veel energie van.”

Gelijkwaardigheid

Martin Colenbrander, eveneens wijkconsulent op de Campus en in dienst bij De Veste sinds 1987: “Vroeger was De Veste een organisatie met allemaal regeltjes. De bewoners moesten doen wat wij zeiden. Ik had het zelf af en toe best moeilijk met die werkwijze en de bewoners merkten dat aan me. Dat maakte het werken lastig. Nu is dat heel anders. We zijn nu veel meer bezig op basis van gelijkwaardigheid. Ik word daar heel vrolijk en gelukkig van.”

Het past als een jas

Richard Ditzel, sinds februari 2016 wijkconsulent op de Campus: “Ik was wijkagent, maar dat paste niet meer zo bij me. Het vertrekpunt in mijn werk was altijd iets negatiefs, iets vervelends. Dat is hier bij De Veste anders. Hier gaat alles vanuit een positieve gedachte. Wat me erg aansprak toen ik solliciteerde naar deze baan, was de cultuuromslag binnen de organisatie, de nieuwe denkwijze: investeren in de bewoners, naar hen luisteren, hen betrekken bij wat er gebeurt, er voor hen zijn. Dat vind ik superbelangrijk. Het past me als een jas. En ik krijg van de bewoners terug dat het als heel prettig wordt ervaren.”

Wederzijds vertrouwen

“Ik heb te maken met de – zeg maar – ‘meest levendige’ studenten op de Campus, de ‘boefjes’. Niets vreselijks hoor, dingen als vreugdevuren en wat overlast en zo. Maar het zijn ook meteen de meest betrokken bewoners. Ze willen altijd meedoen, zijn overal voor in. En er valt prima met ze te werken. Wederzijds vertrouwen en betrouwbaarheid zijn daarbij belangrijk. Je moet zeggen wat je doet en doen wat je zegt.”

Klankbordgroep

“Dat laatste is overigens helemaal niet zo moeilijk. We zijn bijvoorbeeld gestart met een klankbordgroep. Daarin zitten vertegenwoordigers van elke straat in elke wijk. Die komen af en toe hier en dan bespreken we dingen waar wij mee zitten, vragen hoe zij daarover denken en andersom. Daar komen soms echt toffe ideeën uit.”

Studenten erbij betrekken

Annette noemt nog een voorbeeld: “Ieder jaar is hier op de universiteit een open dag. Dit jaar hebben we zelf een huizentoer georganiseerd. Wie kunnen onze huizen nou beter verkopen dan de studenten zelf? Dus die hebben we erbij betrokken. De universiteit heeft een golfkarretje met een aanhanger met zitjes erin beschikbaar gesteld. Daarmee hebben we de hele dag over de Campus gereden en woongroepen bezocht. De bewoners daarvan hebben zelf verteld hoe het is om hier wonen. Dat werkt veel beter en – niet onbelangrijk – ook bij de ouders neemt het veel vraagtekens en twijfels weg.”

Horen wat er leeft

Tot slot geeft Martin aan hoe ze opvolging geven aan wat de studenten belangrijk vinden: “We luisteren goed naar onze bewoners en doen ook echt iets met hun meningen. Je merkt dat ze daar blij mee zijn. We hebben bijvoorbeeld het afgelopen jaar in alle woongroepen lunchgesprekken gehouden. Wij namen de broodjes mee. Zo konden we op een laagdrempelige manier horen wat er leeft en waar ze tegenaan lopen. Er kwam onder andere naar voren dat ze de vrije inloopmomenten op ons kantoor aan het einde van de middag niet handig vinden. Die gaan we nu per 1 januari veranderen naar de lunchtijd, van twaalf tot twee. Dat soort relatief kleine dingen is zó belangrijk…”

Deel deze pagina

 
Annuleren

Waarmee kunnen wij je helpen?

Begin hier met zoeken!

Geen resultaten gevonden